สายตากลมโตใต้แว่น มองชายตัวโตกว่าด้วยความตะลึง และสายตานี้เองทำให้ชายที่อยู่เบื้องหน้าต้องอมยิ้มออกมาอย่างช่วยไม่ได้ สาวน้อยตรงหน้า ดูก็รู้ว่าอายุน่าจะไม่เกิน 18 ปี แว่นหนาๆ ผมรวบไว้หลวมๆ กลิ่นหอมอ่อนๆจากเส้นผมที่ยังไม่แห้งดีและท่าทางที่ดูบ้องแบ๊ว เจ้าหล่อนดูว่าจะอึดอัดไม่ใช่น้อยจากอาการยุกยิกตลอดเวลา สงสัยอยากจะลงป้ายหน้า แต่เท่าที่ดูมันน่าจะยากเกินที่เจ้าหล่อนจะแทรกไปได้เพราะคนแน่นมาก
ความแออัดจากจำนวนคนที่มากเกินไป ทำให้ความคิดที่จะลง มันยากมาก จันทร์คิด
ทำอย่างไรดี ใกล้สถานีที่จะลงแล้ว ถ้าพลาดไปสัก 2-3 สถานีจากเวลาที่เผื่อไว้ 40 นาที อาจไม่ทันก็ได้ ความคิดแล่นป๊าด จนทำให้สาวน้อย พยายามใช้แรงที่มีอยู่เบียดป้าอ้วนที่อยู่ข้างๆ เพื่อหาทางไปยังประตูทางออก แต่มันแทบจะไม่ขยับเลย
“ลงสถานีนี้ ขอทางด้วยค่ะ”
จันทร์พยายามใช้เสียงใสๆเล็กๆ ร้องบอกและแทรกตัวเพื่อไปยังประตูที่อยู่ไม่ห่างนัก แต่ยังไม่ทันจะร้องขอเป็นครั้งที่สอง...
แรงจูงอย่างแรงทำให้จันทร์ตกใจ แต่ยังไม่ทันเอ่ยปากร้อง เธอก็สามารถออกจากประตูได้ทันเวลา หนุ่มสุดหล่อปล่อยมือเธอ ยิ้ม แล้วเดินจากไป
“พระเจ้า” เธอเอาแฟ้มปิดหน้าที่แดงจัด
ขนาดหน้านิ่งๆใจยังแทบละลาย แต่นี้ยิ้มให้ด้วยจะเป็นลม จันทร์รวบรวมสติก่อนที่จะวิ่งกึ่งเดินเพื่อไปยังที่ทำงานในวันแรก
แสงแดดยามเช้าที่ค่อนข้างแสบตาเมื่อหันกลับมา ทำให้เห็นหางม้าเป็นสีน้ำตาลแดง ท่าวิ่งตลกๆ ชายหนุ่มอมยิ้มอีกครั้งและอยากส่งความรู้สึกไปให้และบอกกับสาวน้อยแปลกหน้าว่า
“ขอให้โชคดีนะสาวน้อยหางม้า สิ่งที่เธอทำในวันนี้ ขอให้มีแต่ความสุข”
ก่อนที่จะเดินขึ้นไปอีกชั้นเพื่อไปต่อรถขบวนถัดไป แม้ว่าเขาจะต้องเสียเวลาที่จะรอรถอีกขบวนเพื่อจะไปยังที่นัดหมาย แต่มันก็คุ้มที่ได้ช่วยสาวน้อยคนนั้น
วันแรกของการทำงาน มันไม่มีอะไรมากนอกจากเรียนรู้ประวัติของบริษัท ขนาดขององค์กร แผนกต่างๆที่ต้องติดต่อ รวมทั้งข้อกำหนดและระเบียบแบบแผนต่างๆที่พนักงานใหม่จะต้องรู้
จันทร์พยายามจดจำทั้งหมด รวมทั้งวิธีการพูดของ Trainer ที่มาอบรมครั้งนี้ พี่หมีอ้วนพูดได้สนุก แม้จะเป็นเรื่องที่เรียบง่าย แต่พี่เขาสามารถนำเอาประสบการณ์ต่างๆ มาสอดประสานจนทำให้เรื่องที่พูดดูน่าสนใจ ตลอดการอบรมวันแรกในห้องไม่มีใครหาวเลยแม้แต่คนเดียว
Trainer เป็นตำแหน่งงานที่จันทร์อยากทำตั้งแต่ที่ทางมหาวิทยาลัยส่งจันทร์มาฝึกงานตอนปีสาม พี่หมีอ้วนเป็นแรงบันดาลใจทำให้จันทร์อยากทำงานนี้
หลังจากฝึกงานเสร็จ จันทร์ก็ขอพี่หมีอ้วนว่าถ้ามีตำแหน่งว่างช่วยบอกจันทร์ด้วยนะคะ จันทร์อยากเป็นอย่างพี่ค่ะ เรียนจบวันแรกจันทร์ก็ส่งอีเมล์ไปหาพี่เขา และบอกถึงความตั้งใจที่อยากจะทำงานที่บริษัทแห่งนี้ แต่กว่าจะได้รับการตอบกลับมาก็นานกว่า 3 เดือน มันก็เป็นเสียงสวรรค์สำหรับเด็บจบใหม่อย่างจันทร์ และจันทร์ก็ได้รับโอกาสสอบเข้าและได้มาเป็นพนักงานของบริษัทแห่งนี้
“จันทร์” เสียงชายร่างท้วมใหญ่ อายุสามสิบเกือบสี่สิบ เรียกขึ้นหลังจากปล่อยพนักงานใหม่กลับบ้านหมดแล้ว
เป็นไงบ้างเรา ยัยห่างม้า พอไหวไหม
“ค่ะ จันทร์พอไหว จันทร์น่าจะจำเรื่องที่พี่พูดได้สัก 80%”
จันทร์ยิ้มกว้าง แถมชูสองนิ้วให้ดูเป็นการอวด
“ไอ้เด็กคนนี้นิ” พี่หมีอ้วนจับหัวจันทร์โยกไปมา พร้อมกับหัวเราะ" ดีๆ งั้นฟังพี่อบรมอีกสักสองรู่น พี่จะให้จันทร์มาเป็นผู้ช่วยอบรมเรื่องนี้กับพี่นะ" พี่หมีอ้วนหัวเราะอีกครั้ง ก่อนที่จะบอกว่าให้กลับบ้านและยังแถมต่ออีกว่า " พี่จะแนะนำพี่ใหม่ๆที่จันทร์ไม่รู้จัก แล้วอย่าลืมบอกพ่อกับแม่ด้วยหละว่าจะกลับค่ำ พี่ๆเขาจะเลี้ยงรับสมาชิกใหม่ บายนะ พี่หมีอ้วนโบกมือก่อนจะเดินจากไป
พรุ่งนี้ต้องสนุกแน่ อิอิ
(ติดตามตอนต่อไปนะค่ะ บทที่2 วันแรกและจุดเริ่มต้น)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น