ขอนางฟ้า กล่อม เจ้า แทนตัวพี่
ให้คนดี มีสุข ไม่เศร้าหมอง
ให้คนดี มีสุข ไม่เศร้าหมอง
ซับน้ำตา ให้เจ้า อย่าเพียงมอง
ขอให้น้อง นอนหลับ พักกายใจ
ขอให้น้อง นอนหลับ พักกายใจ
แม้ว่าเจ้า ไม่รู้ ว่ามีพี่
แต่คนดี พี่จะ ไม่ไปไหน
แต่คนดี พี่จะ ไม่ไปไหน
คอยเฝ้ามอง ถนอมเจ้า ด้วยดวงใจ
ไม่ให้ใคร ทำร้าย ใจเจ้าเลย
ไม่ให้ใคร ทำร้าย ใจเจ้าเลย
จันทร์เผลอหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้ รู้ตัวอีกทีเมื่อแม่เข้ามาปลุก แม้จะเป็นวันเสาร์ที่ไม่ต้องทำงาน แต่บ้านนี้ไม่อนุญาตให้ลูกนอนตื่นสายสักคนเดียว
ตาที่บวมจนปวดเป็นผลจากการร้องไห้มันไม่ชัดเท่ากับอาการที่จามตลอดเวลา ทำให้แม่บ่นเรื่องที่ไม่พกร่มติดตัวจนตัวเปียกเป็นลูกหมา มากกว่าจะสังเกตเห็นตาลูกสาวที่บวมมากกว่าปกติ
“กินยาพาราดักไว้ก่อนนะลูก ดื่มน้ำเยอะๆ ดื่มน้ำส้ม ทานวิตามินซีด้วยนะ อ้อแล้วอย่าลืมกินข้าวต้มล่ะ” แม่สั่งชุดใหญ่ แต่จันทร์ก็ทำทุกขั้นตอนไม่กล้าขัด เพราะถ้าแม่มาตรวจเจอที่หลัง มีหวังบ่นไปอีก 3 วันเลยทีเดียว
มื้อเช้าหลังจากที่ทุกคนทานเสร็จ แม่จะนั่งอ่านหนังสืออยู่ในบ้านต่างจากพ่อที่จะอยู๋ในบริเวณสวนหน้าบ้าน
ดอกไม้หน้าบ้านที่พ่อขยันหาซื้อมา ทำให้หน้าบ้านมีสารพัดพรรณดอกไม้ กลิ่มหอมตลบอบอวลของจำปีสีทองที่ออกดอกเต็มต้น และแก้วหิมาลัยที่กำลังแข่งกันบาน ทำให้จันทร์ผ่อนคลายมากขึ้น
 |
| แก้วหิมาลัย |
“หนู ไม่สบายไม่ใช่เหรอลูก” ชายผู้สูงวัยเงยหน้าถามลูกสาวที่เดินมาหา ก่อนที่จะก้มหน้าถอนต้นหญ้าเล็กๆ ในกระถางชวนชมต่อ
“ หนู อยากเดินเล่นก่อน แล้วค่อยไปนอนค่ะ ” จันทร์กล่าวก่อนที่จะก้มตัวหอมแก้วพ่อแรงๆ หนึ่งฟ้อดใหญ่
“เป็นอะไร หรือเปล่าลูก?” ผู้เป็นพ่อถามด้วยความเป็นห่วง เพราะถ้าจันทร์หอมแก้มพ่อครั้งใดนั้น หมายถึง จันทร์มีปัญหาที่บอกแม่ไม่ได้
จันทร์เดินจูงมือพ่อ ชมสวนดอกไม้ไปเรื่อยๆ “ ไม่มีอะไรค่ะ เพียงแค่ หนูเจอกับนัดเมื่อคืน ตอนที่เขาขอสาวแต่งงานค่ะ” จันทร์ยิ้มให้พ่อ รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเศร้า
“ดีแล้วที่ได้เห็น จะได้ตัดใจเสียทีไง และหนูควรยินดีกับนัดด้วย ที่เขาได้เจอคนของเขาแล้ว ถ้าหนูคิดว่านัดคือเพื่อน หนูจะไม่สุขใจเหรอที่เพื่อนจะแต่งงาน”พ่อพูดแล้วยิ้มอย่างอ่อนโยนก่อนโอบเอวลูกสาวเพื่อเดินกลับไปยังตัวบ้าน “ลูกพ่อออกจะเข้มแข็ง ผ่านได้สบาย ยิ้มไว้ลูก”
คำพูดของพ่อทำให้จันทร์ อดหวนคิดถึงนัดที่เป็นทั้งเพื่อนและแฟนคนแรกไม่ได้ บางครั้งคนที่เราคิดว่าใช่อาจจะไม่ใช่เสมอไป นัดคือชายคนแรกที่ร้องเพลงกล่อมจันทร์นอน เป็นคนที่มารับจันทร์ทุกวันเมื่อจันทร์ฝึกงานเสร็จ ทำให้จันทร์อายแทบตายเมื่อถูกพี่ยีราฟและพี่แพนด้าแซวเพราะอิจฉาในความหวานของเรา นัดทำให้จันทร์รู้จักรัก และเป็นคนที่ตอบแทนความรักของจันทร์ ด้วยคำว่า “ขอโทษ เราไม่เหมือนเดิม และเดินจากไป“ หลังงานเลี้ยงฉลองรับปริญญาในช่วงเย็น
จันทร์ไม่เคยรู้ว่า สาเหตุของการเลิกกันนั้นเพราะอะไร?
สำหรับจันทร์ สิ่งที่อยากรู้มาตลอดคือ “ อะไรทำให้เขาต้องขอเลิกและจันทร์ผิดอะไร”
“หรือสาวสวยที่นัดขอแต่งงานคือสาเหตุ
หรือเพราะความเชยของจันทร์คือสาเหตุ
หรือเพราะความไกลกันหลังจากเรียนจบคือสาเหตุ
หรือ หรือ??”
“จันทร์” พ่อเรียกสติของจันทร์คืนมา หลังจากเห็นลูกสาวหยุดเดินและมีสีหน้าที่เครียดขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด
“คิดอะไรอยู่ลูก” เสียงพ่อเตือนสติ “ถ้าคิดเรื่องนัดอยู่ พ่อแนะนำให้หยุดคิด เพราะคำตอบมันไม่ได้อยู่ที่หนู ยิ่งหนูคิดหนูก็จะมีแต่ทุกข์นะลูก ปล่อยวางซะ ไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องคิดต่อ บางคำถามไม่จำเป็นต้องมีคำตอบก็ได้นะลูก ให้มันจบเพื่อตัวลูกเอง” พ่อมองลูกสาวที่ยังคงคิ้วขมวดอยู่ ก่อนจะชี้ชวนให้ลูกสาวมองไปที่ฟ้ากว้าง
“วันนี้ฟ้าสวยไหม” พ่อมองฟ้า พร้อมกับมองหน้าลูกสาว
“สดใสค่ะ พ่อ” จันทร์มองพ่อด้วยความสงสัย
“เมื่อคืนฝนตกฟ้าคะนอง ท้องฟ้าดูน่ากลัว ใช่ไหม? แต่เมื่อฝนจากไป ดูสิ เราได้เห็นท้องฟ้าที่สวยงาม ต้นไม้เขียวขจี ดอกไม้ชูไสวแข่งกันส่งกลิ่นหอม แม้สนามหญ้าจะรกไปบ้าง แต่พอกวาดเสร็จก็สวยเหมือนเดิม พ่ออยากให้ลูกมีชีวิตดังฟ้าหลังฝนนะ วางสิ่งที่กวนใจลูกออกไป จำเฉพาะส่วนที่ดีของนัดไว้ ส่วนที่ไม่ใช่ให้ทิ้งไปนะลูก เริ่มต้นใหม่ ให้อภัยนัด และให้อิสระกับตัวเอง ทำได้ไหมลูก? ลูกก็จะเห็นสิ่งที่สวยงามที่อยู่ตรงหน้าไม่ทำคิ้วขมวดเหมือนตอนนี้ นำความสดใสของลูกกลับมายังบ้านของเรานะ พ่อรักลูกนะ ลูกรัก ”
พ่อชวนให้จันทร์เข้าบ้าน เพราะแดดเริ่มแรงแล้วเดี๋ยวจะไม่สบาย
“พ่อจ๋า คำพูดทุกคำของพ่อ ทำให้จันทร์มองโลกไปในทางที่ดีเสมอ มันเป็นยาใจที่ไม่ต้องซื้อหาด้วยเงิน แค่กลับบ้านมากอดพ่อก็จะได้กำลังใจเต็มถังแล้ว จันทร์รักพ่อค่ะ” จันทร์คิดและเดินพร้อมพ่อกลับไปยังตัวบ้าน
พบกันตอนต่อไปเร็วๆ นี้
พบกันตอนต่อไปเร็วๆ นี้
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น